Over vanalles en nog wat // That’s how it’s supposed to be

12562714_573436359488561_1955307634_oOndertussen zitten we weer enkele weken verder. We zitten enkele sneeuwbuien verder, enkele traantjes, enkele lachjes maar vooral (veeeeel) tijd verder. We zijn ineens zoveel tijd vooruit geschoten dat ik amper kan geloven dat januari al weer bijna voorbij is. De eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna voorbij. Herhaal dat zinnetje nog eens in je hoofd. Klinkt gek he? 


De voorbije maand hebben veel dingen me echt al enorm aan het nadenken gezet. Nog steeds draait mijn hoofdje overuren. Ik denk na over tweeduizend dingen in één seconde, en dat ieder moment van de dag. ’s Nachts draai ik overuren met mijn ogen dicht, zonder er zelf bij stil te staan. Januari heeft me al best moe gemaakt. Heel erg moe als ik eerlijk mag zijn.

Het voorbije weekend schreef ik eigenlijk ook al een artikeltje op mijn blog. Een heel persoonlijk. Maar nu zal je het (normaal gezien) nergens meer terugvinden, ik was bang voor de reacties van mensen die het gelezen zouden hebben. Bang voor blikken die zouden zeggen dat ik me te veel blootstel op het Internet. Bang voor blikken vol afkeer en (nog pijnlijkere) messteken recht in mijn breekbare hartje. Het artikel staat nog steeds in mijn concepten, dus als ik binnen een paar weken weer wat sterker in mijn schoenen sta, is het misschien niet slecht om het toch maar te publiceren.
Dat is misschien ook iets waar ik het over wil hebben. Het “sterk in je schoenen staan”. Ik vind het een beetje een raar spreekwoord, het klinkt net alsof je binnen enkele seconden helemaal omver geblazen kan worden door allerlei omstandigheden en prikkels van buitenaf. Het klinkt alsof je zwak bent. Klein. Tastbaar. Breekbaar. Het klinkt alsof de hele wereld je de grond in kan boren als je even niet oplet waar de wind vandaan komt. Het klinkt alsof je bestaat, alsof je moeite moet doen om niet te bezwijken onder de immens grote druk van alles om je heen. Het klinkt als een verantwoordelijkheid. Je moet sterk in je schoenen staan om je plekje in deze wereld nog ietsje meer van jou te maken. Je moet sterk in je schoenen staan om te fantaseren, te dromen, te beleven. Maar soms, soms lukt dat even niet.
En dat kan ik gerust begrijpen. Soms draait de wind veel te snel, krijg je een orkaan in je rug geduwd of krijg je een zandstorm in je ogen gesmeten en komt er een vloedgolf van beide kanten, recht op jouw kleine strand aangespoeld. Soms overleven we het niet, maar vaak komen we er sterker uit.
Als klein, verlegen meisje moet ik hier eigenlijk niet veel over zeggen. Ik heb al vaak zulke stormen ervaren, ik ben er soms bijna in verdronken maar de meesten heb ik overwonnen. Je krijgt altijd een helpende hand, zonder dat je het zelf goed beseft. En misschien denk je op deze momenten dat je er niet toe doet en dat niemand je echt neemt zoals je bent, of dat er zo enorm veel mensen zijn die graag nog een extra tegenslag toevoegen. Misschien denk je dan wel dat je er altijd alleen voor staat. Maar dat ben je niet, dat kan ik je beloven. Ik zal er altijd zijn. Onthoud dat er nog veel anderen zullen zijn, anderen die je ook zullen steunen als je hen in het midden van de nacht belt wanneer je met tranen op de badkamervloer zit. En zij die blijven zijn echte vrienden. A friend in need is a friend indeed.

12546140_573436339488563_762239191_oDe voorbije weken heb ik ook al best veel gedichtjes geschreven. Dat hadden jullie niet van me verwacht he? Ik vind het leuk, heel dat schrijfgebeuren, ik vind het leuk om woorden te zoeken die je gevoelens nog niet ietsje beter weergeven dan de alledaagse woorden die uit onze mondjes komen. Schrijven op zich vind ik gewoon heel leuk. Ondertussen is het 20 januari (als dit artikeltje verschijnt, 21 januari dus hihi) en dat wil dus zeggen dat er al 20 gedichtjes in mijn boekje staan. Mijn boekje – waar ik dus letterlijk een week op heb gewacht (van Sophie Engels aka sophievstheuniverse (bezoek haar blog en Instagram, nu. Je zal het je niet beklagen.) – staat ondertussen al aardig vol. Stiekem droom ik er al wel van wanneer ik kan zeggen dat dit notitieboekje vol staat, het eerste notitieboekje dat ik eindelijk eens helemaal vol zal schrijven. Een historisch momentje, lijkt me.
Ik dacht dat het wel een beetje leuk zou zijn als ik enkele schrijfseltjes op mijn blog zou plaatsen, dus bij deze.

Ook ik ben breekbaar.
Net als een stukje gras kan je me van de aarde losscheuren.
Net als een sterretje kan je me bewonderen,
net als de zon kan je me vrolijk maken
en je dag laten opwarmen.
Net als liefde kan ik door je lichaam stromen.
Misschien hoop ik dat er leuke gedachten door je onderbewustzijn stromen als je de letters van mijn naam hoort.
Ik hoop dat je dag een tikkeltje meer aanvaardbaar wordt, als ik aan je zijde sta.
Maar wees voorzichtig. Soms kan ik ook breken.
Moeilijk
Maar het is mogelijk
Zo af en toe
Liefst niet nu, niet vandaag, niet morgen
Maar af en toe.
A.J.


Slapeloze nachten,
met duistere gedachten.
Diepe frustraties
en vriendschappen
worden plots weer
raadsels.
(03/366 – 00:48u)
A.J.


En ik zei je dat je voorzichtig moest zijn.
Ik zei je dat je moest opletten, dat je ieder gevoel en ieder woord zorgvuldig moest sorteren
alvorens dit naar buiten te brengen.
Maar je hield niet zo veel rekening met mij, dus deed je het toch,
terwijl ik je vertelde dat het niet mocht.

Geen zorgen, ik loop ook iedere keer opnieuw in de val. 
(achja, gevoelens)
(07/366 – 22:57u)
A.J.


Als je geen lichtpuntje voor jezelf kan zijn op dit moment,
wees dan een lichtpuntje voor iemand anders,
zodat ze weten dat jij er bent.
Wees het zonnetje in iemands regenstorm
en wees het liefste woord uit hun dag.
Straal, straal voor hen.
(09/366 – 23:32u)
A.J.


En op momenten dat de zon even achter de horizon wegzakt
en je schaduw verdwijnt,
zie je pas welke vrienden een schaduw waren die je volgden uit angst voor het verleden.
Zij waren te hebberig om uit jouw zonlicht te stappen.
Maar als de zon weg is,
en je alleen donkerte over hebt,
merk je welke vrienden ook wel zonnig zijn voor jou.
Je merkt hoeveel zonlicht iedereen kan bezitten,
en delen wil.
(11/366 – 22:01u)
A.J.


En als ik dan al iets zou zijn,
mag ik het dan zijn voor jou?
Mag ik er zijn, enkel en alleen voor jou?
Je doet iets met me, diep vanbinnen.
Mag ik gewoon zijn?
(16/366 – 23:09u)
A.J.


Tijd vinden
is veel moeilijker dan tijd maken
want
om tijd te vinden moet je eerst tijd hebben
en om tijd te maken
moet je eerst de tijd gevonden hebben.
Denk daar maar eens over na.
(19/366 – 21:35u)
A.J.

(en wat denk je? Een beetje geklungel, niet?)
Liefste, ik hoop dat je dag weer een beetje vrolijk is gestart (of beëindigd). Ik hoop dat je je gelukkig voelt, want ik ben er zeker van dat je dat verdiend.
Voor mij is het weer tijd om achter de schoolbanken te kruipen, over tweeënhalve week is het vakantie. Jippie! Ik laat jullie niet meer zo lang alleen.
Oehja, schrijf 30 januari maar alvast in je agenda met een GROOOOOTE 16! It’s getting cloooose!

Schrijf jullie snel weer zonnestraaltjes!
Veel liefs, Amber

Advertenties

3 gedachtes over “Over vanalles en nog wat // That’s how it’s supposed to be

  1. wauw, wat schrijf je mooi! ik heb een beetje kippenvel gekregen..ik herken me best wel in je verhaal, maar onthoud altijd dat je er komt. echt. het is net als een harde tegenwind, het lijkt alsof je nooit thuis gaat komen op je fiets. maar uiteindelijk kom je daar toch. je weet niet meer hoe je dat ooit gedaan hebt. maar je bent er.
    mag ik ook even zeggen dat ik je blog heel leuk vind? echt!
    liefs!

  2. Pingback: Zo snel raasde 2016 voorbij | milesawayfromwonderland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s