I’m in a Chinese state of mind • part 1

26194354_950766808422179_2083484550_oChinezen die voortdurend foto’s van je maken, gekke geuren die doorheen de straten walsen, rijst en noodles naar binnen steken tot deze bijna je oren uitkomen, een melkje drinken bij iedere maaltijd, honderden pogingen wagen tot het ontcijferen van gebrekkig –chinees– Engels, een camera met meer dan 1000 foto’s maar vooral: een hart vol gelukzalige herinneringen. Mijn reis naar China, één en al geluk…


Maanden aftellen naar de dag waarop ik voor het eerst in de lucht zou stijgen. Ik zou voor het eerst het vliegtuig opstappen en al meteen elf uur vliegen. Het aftellen naar mijn reis richting China moest ooit eens tot zijn einde komen, want op 15 december was het dan eindelijk zo ver: wij waren op Zaventem. Dit was voor mij de allereerste keer dat ik in een vliegtuig zou stappen, ik had dus echt trillende handen en knikkende knieën toen we aan het boarden waren. Gelukkig hielden mijn vriendinnen me een beetje onder controle en al bij al viel het opstijgen wel best mee. Lijkt net alsof je omhooggeschoten wordt in een achtbaan, dus best wel aangenaam. Na verschillende vreselijke vliegtuigmaaltijden en een paar korte slaappauze’s raakten onze voeten al snel de grond in het verre Shanghai. De eerste keer landen was ook wel een beetje eng. Met andere woorden: ik heb heel hard in mijn broer zijn been zitten knijpen en ook nog eens mijn ogen heel hard bij elkaar gepitst. Wij waren gewoon in China?!? Enkele uren later, zaten we in de bus richting Haimen, Nantong, met al meteen een kleine cultuurshock. Hun manier van rijden is namelijk totaal anders dan de onze. Ze toeteren er maar op los (en daar verschiet je wel echt van als je een dutje ligt te doen in de bus), steken voorbij langst rechts, parkeren maar waar ze willen en doen hun gordels nooit aan. Ik werd door mijn gastgezin echt heel raar bekeken toen ik de gordel aan het zoeken was, gelukkig had ik wel snel door dat de gordels gewoon uit de auto waren gehaald en dat ik dus nog lang had kunnen zoeken. Maar oké, nu zit ik op de feiten vooruit te lopen. We gaan naar zaterdag, 16 december, beter bekend als dag 1 van ons grote avontuur.

Dag 1: zaterdag 16 december

26540452_950766405088886_1097001336_oNa een busreis van gemiddeld drie uur kwamen we dan eindelijk aan op de Dongzhou Middle School. Op deze school gingen we de komende vijf dagen activiteiten beleven en moesten we een showtje opvoeren. Toen we met de bus aankwamen, stonden er al snel heel wat mensen rondom ons. Niet zomaar mensen, dit waren allemaal gastgezinnen die ons stonden op te wachten. Iedereen in de bus was natuurlijk een beetje zenuwachtig voor dit gebeuren, we wisten niet veel over de gezinnen waar we bij zouden belanden en het was dan nog eens dubbel zo spannend dat deze mensen eigenlijk helemaal geen Engels kunnen spreken, alles moet dus in het Chinees gecommuniceerd worden. Gelukkig overleefden we deze taalbarrière met een handig vertaalappje. Ik was al snel verdwenen van de groep en zat met mijn gastgezin in de auto. Zenuwachtig zat ik door het raam te staren, benieuwd waar deze mensen zouden wonen. Ze hadden misschien wel een dikke auto maar hun appartement bevond zich in de sloppenwijken. Op zich niets mis mee, enkel dat het op de zevende verdieping lag. Bummer.
Rond 10.30u, lokale tijd (het tijdsverschil is zeven uur), lag ik in mijn kamertje. Het bed was eerder een houten plank met een dikker deken op, zodat het toch wat zachter was. Ik was heel erg moe dus mocht eerst een kort dutje doen, gelukkig viel ik snel in slaap na een kleine breakdown omdat het bed zo hard was en ze me natuurlijk niet konden verstaan. Maar hey, I survived :). Het huisje was klein maar zeker voldoende om te overleven. Wat ik echter wel snel opmerkte: de ramen en deuren werden nooit gesloten. Ik kreeg de ramen zelfs niet dicht, je moest minimum twee centimeter spleet openhouden en dan was het zogezegd volledig dicht. Ik had het zo koud bij mijn gastgezin dat ik de komende dagen iedere keer in mijn dikste trui heb geslapen in plaats van mijn pyjama. Om 10.45u werd ik wakker van vuurwerk op straat, laat ons zeggen dat mijn eerste ervaring met chinees vuurwerk dus wel echt een beetje vreemd was.

Nadien werd ik gewekt door mijn gastzusje Wu Meng, een aardig meisje van 14 jaar oud die duidelijk heel gelukkig was dat ze mij mocht ontvangen. We gingen al snel weer weg van het appartement en stonden in een super groot winkelcentrum met maar liefst zeven verdiepingen. Daar gingen we een gezellig restaurantje binnen en toen had ik mijn eerste ervaring met starende Chinezen. Blond, groot en blank zijn is blijkbaar een heel verwarrende combinatie haha. Het eten was allemaal heel anders dan de afhaalchinees hier bij ons, iedere maaltijd stond alles op een draaitafel, bestelden ze veel te veel en zo bleef er natuurlijk heel veel over. Ik vond het altijd super erg dat er zoveel overbleef maar blijkbaar is dat dus een vorm van beleefdheid: de tafel stampvol met eten zetten voor gasten. Niet dat ik dat zo erg vond… zo was er zeker iets wat ik lustte.
Na het eten gingen we Arne (mijn broer) opzoeken, hij zat in een ander gastgezin maar blijkbaar woonde hij wel echt heel dichtbij.

26194346_950762148422645_1141744547_o26236717_950766541755539_255263056_oSamen met Arne, Falke en Kyllian (andere reisgenootjes) en hun gastgezinnen ging ik vervolgens een wijnbrouwerij en een bekende residentie bezoeken. Het viel me op dat er in China geen leeftijdsgrens staat op het drinken van alcohol. Onze 14-jarige gastzussen en -broers deden rustig mee met het proeven van de wrange wijnen. Serieus, dit was echt niet lekker en véél te sterk. Bij de residentie vond ik vooral de tuin heel erg knap, er waren overal kleine wegen die weer ergens anders uitkwamen en allemaal zo van die typische dingen waaraan je echt wel denkt als je ‘Chinese tuin’ zou zeggen. Na dit bezoek werd ik een beetje verplicht om een dutje te gaan doen, niet dat ik dat zo erg vond want ik was toch weer super moe, en daarna gingen we weer op restaurant. Deze keer voor het avondeten, dat eigenlijk wel een beetje lekkerder was dan het middagmaal.

26236263_950762115089315_1875036851_o

We hadden noodles en loempia’s én ik had gezelschap van Falke. Ik ontdekte ook enkele schildpadden in bovenstaande waterbak, ze zwommen lekker tussen de vissen, wachtende op hun dood. Echt zielig dat deze mensen zo een diertjes eten. Soms was het echt wel een geruststelling om iemand Belgisch bij je te hebben. Ik voelde me namelijk iedere keer uitgelachen door die Chinezen, niet persé door de kinderen, maar vooral door de ouders. Zo had ik op zondag eens lang geslapen (terwijl Wu Meng zei dat ze me zou wakker maken), maar blijkbaar was dat totaal niet de bedoeling. En dan bedoel ik met lang slapen 9.30u, wat totaal niet lang is bij ons maar in China dus blijkbaar wel. Nadien blijkt dat al die ouders de ‘lange slapers’ aka me dus hebben zitten uitlachen in die groupchat. Vriendelijk he.

26540326_952089118289948_2002484370_oNa het avondeten ging ik samen met Falke en haar gastgezin nog langst de supermarkt. Het was echt gek om te zien hoe deze mensen bezig zijn met iets uit de rekken te halen maar meteen weer opkijken als jij voorbij loopt en je vervolgens de hele tijd aanstaren. In de winkel zag ik gelukkig ook wel enkele dingen staan die ik ken vanuit ons land. Zo zag ik Dolce Gusto en Ferrero Rocher tussen al die gekke Chinese dingen staan. Toen we terug thuis waren heb ik nog wat met mijn gastzusje gepraat en heeft ze gitaar voor mij gespeeld. Zoals je misschien al doorhebt, heb ik op iedere foto mijn jas nog aan. En ik was niet de enige, iedereen had zijn jas binnen aan. Het was daar namelijk zó koud dat je anders een ijspegel werd als je je jas uitdeed. And I’m NOT kidding. Dit was eigenlijk een mooie avond omdat ik op deze manier een beetje een band schepte met haar, en zeker in het begin was dit nog nodig. Ondanks het feit dat Chinezen echt heel vriendelijke en gastvrije mensen zijn, was ik soms wel echt blij om even op mezelf te zijn. Daarna ging ik dus al snel bedje in, uitgeput van deze dag.

Dag 2: zondag 17 december

26510930_950762155089311_144914934_oDeze dag stond volledig in het teken van dingen bezoeken. Ik had heel lang geslapen en daardoor was alles eerst een beetje haastig. Blijkbaar geldt voor ‘lang slapen’ ook tot 9uur slapen. Tipje: als ze zeggen dat ze je zullen wekken, geloof hun maar niet want dat doen ze toch niet haha. Ze kloppen wel op je deur, maar als je ‘ja’ roept komen ze helemaal niet naar binnen. We reden heel snel naar een dichtbij gelegen ontbijtplekje en ook daar schrokten ze hun ontbijt maar in hun buikjes. Mijn allereerste ontbijt in China bestond uit sojamelk, noodles en gekke dingetjes waarvan ik niet weet wat het is. En geloof me, ik heb vaak aan de hand gehad dat ik niet wist wat ik aan het eten was. Ik vond het ook altijd zo raar om foto’s te maken van het eten omdat zij er zo meteen aan begonnen. Echt gek hoe snel deze mensen eten, wij zouden er een beetje van genieten en rustig wakker worden maar blijkbaar is wakker worden niet iets wat in het Chinees woordenboek staat. Het ochtendzonnetje deed deugd, ik was klaar voor een nieuwe dag vol met avonturen.

26543504_950766768422183_2040339194_o26194831_950766641755529_931945715_o26235803_950766628422197_109964700_o

26235871_950766695088857_520012034_oNa het ontbijt brachten we een bezoekje aan de countryside. Dit is eigenlijk het platteland, de plek waar de meeste oudjes wonen. Vooral overgrootouders en misschien nog alleenstaande nonkels hebben hier hun huisje staan. Ik dacht eerst dat hier de armere mensen zouden wonen omdat de huizen hier ook het armste uitzien, volledig verwijderd van de buitenwereld en het verkeer. Maar dat is dus niet zo. We gingen hier op bezoek bij familie, de grootouders verwelkomden ons al snel en de grootvader liet ons heel zijn domein zien. Overal waren akkertjes, kippen, loslopende honden, geiten en zo ver als je kon kijken zag je allemaal dezelfde huisjes staan met telkens rondom hen hun kleine veldjes om groenten te kweken. Hier op de countryside zag ik ook voor het eerst zoveel honden dat mijn camera echt volstaat met de meest random foto’s van iedere hond die ik tegenkwam. De allermooiste was toch degene die ik vast heb op de foto. Van de man kreeg ik dit hondje, maar daar hadden zowel de douane als mijn mama niet echt mee kunnen lachen denk ik. Dit hondje was zo blij dat ze eindelijk eens aandacht en aaitjes kreeg, echt heel schattig. Dit was echt het mooiste hondje dat ik in heel China heb gezien.
Op een van de foto’s zie je ook gele aardappelschijfjes. Dit moet zoete aardappel voorstellen, niet dat het daar echt naar smaakte… Het was super hard en écht niet lekker. Ik denk dat ze dit laten drogen zodat het chips zou worden, maar daar ben ik eigenlijk niet zo zeker van. Het kan ook dat ze deze gebruikten in hun soep of gewoon hun andere maaltijden. Ik vond het zeker zo leuk om eens buiten de drukke stad te zijn want de stilte die je hier op de countryside hoorde, doet heel veel met je. Zeker omdat het verkeer zo super druk is, doet een beetje rust wel deugd.

26237144_950766668422193_180640418_o26236041_950766758422184_846351330_o26511102_950766805088846_1994919721_oOmdat de uren hier nogal snel verstrijken, had ik nog niet door dat het eigenlijk al tijd was om middag te eten. Mijn allereerste keer écht traditioneel eten gebeurde dus hier op de countryside. De voorbije keren gingen we steeds op restaurant dus ik vond het wel echt fijn om eens te zien hoe het zo thuis klaargemaakt werd en hoe ze alles samenstellen. Je ziet op de foto mijn gastzusje Wu Meng en haar papa, in het begin had ik wel een beetje schrik van deze man maar na een tijdje vond ik ‘m super lief. Ik had best wel geluk met mijn gastgezin, ondanks dat ze leefden in een sloppenwijk, het waren superlieve mensen en ze deden echt alles wat nodig was om mij gelukkig te maken. Het middagmaal bestond uit scampi’s, ei, rijst en dan weer een paar dingen waarvan ik niet weet wat het precies is. Het zijn alleszins groenten, dat weet ik wel. Even later kwam er ook soep op tafel, meestal kreeg ik kippensoep maar daar at ik niet echt van. Ten eerste geven ze de soep pas na al de rest en ten tweede, zelfs de kippenpoten drijven door de kom. Dat ziet er dus niet echt smakelijk uit als ik eerlijk mag zijn.

26194354_950766808422179_2083484550_oNa het middageten was het weer tijd om de stad verder te verkennen. Ik vond het heel leuk om gewoon wat straatjes in te wandelen en daar verschillende dingen te ontdekken. Zo kwamen we plots uit op dit mooie plekje met blauwe paalhuisjes. En dat levert natuurlijk weer een mooie foto op. Het was echt een zalig gevoel om gewoon langst mijn gastgezin een beetje doorheen de straten te slenteren op weg naar iets wat alleen zij wisten. Ik liet me maar meenemen en kwam er vanzelf wel, echt zorgeloos genieten. Het was niet eens zo erg dat ik hun gewone conversaties niet echt kon verstaan, je zag aan hun uitdrukkingen dat ze wel gelukkig waren. En ik was dat ook. We waren natuurlijk niet wat doelloos aan het ronddwalen, we waren op weg naar een Boeddhistische tempel in hartje Nantong (of dat denk ik toch, mijn oriëntatiegevoel was lichtjes (eigenlijk heel erg) verward dezer dagen).

26194463_950767075088819_1046724281_o

26194591_950767071755486_1337442028_o26238099_950767141755479_699424026_oDit is ‘m dan, de eerste en enigste Boeddhistische tempel die ik hier heb gezien. Wat mij meteen opviel was de enorme stank. China stinkt in het algemeen wel een beetje (veel), maar hier was de geur zo erg dat ik echt mijn sjaal wel rond mijn neus heb gehouden. Vreselijk. Gelukkig was ik al snel wat opgevrolijkt toen ik al de kleurrijke vlaggetjes zag hangen. Dit was ook de eerste keer dat ik eigenlijk kennis maakte met, laat ons zeggen, de “Chinese Paparazzi”. Ik sta heel geforceerd op deze foto omdat achter deze camera nog zeker acht chinezen foto’s van me stonden te maken. Allemaal mooi in een rijtje, met hun cameraatjes naar mij gericht. Hellup. Toen vond ik het nog best wel grappig dat deze mensen steeds foto’s willen maken, maar verder in de reis begon het me wel een beetje te vervelen. Het was wel mooi om eens zo een tempel te zien maar daar ben je nogal redelijk snel uitgekeken. Zelfs de monniken die aan het bidden zijn keken op, dus ik voelde me daar niet echt op mijn gemak. We wandelden dus snel terug naar de auto, op naar een ander deel wat ze me wilden laten zien.

26236366_950766818422178_914467091_o26194650_950767045088822_27511423_o26194667_950766855088841_1098160483_oDe zee. Ik weet eigenlijk niet zo goed of je het echt de zee mag noemen, maar ze vertelden me toch dat het de zee was. Het is eigenlijk de scheiding tussen Shanghai en dan het deeltje waar wij zaten. Ik vertelde je eerder al dat ik het de hele tijd erg koud had bij mijn gastgezin. Dat was niet alleen omdat ze hun ramen en deuren open lieten staan, maar dat was ook omdat ze eigenlijk nooit de verwarming gebruiken in de winter. De winters in China zijn zo kort dat ze zelfs vaak de moeite niet doen om een verwarming te kopen. Een andere reden is omdat wij onder de rivier woonden, en met rivier bedoel ik dus deze zee. Dit is eigenlijk een beetje de scheiding tussen het ‘gesponsorde’ deel en het ‘niet-gesponsorde’ deel. Boven de rivier krijgen de mensen hun elektriciteit namelijk vergoed, onder de rivier niet en moeten ze er zelf voor opdraaien. Ik was wel heel erg blij dat mijn gezin in de slaapkamer toch een verwarming had staan, maar vond het aan de ene kant ook wel erg dat ze dit constant moesten opzetten omdat ik het zo koud had daar. En eigenlijk hielp het dan nog niet super hard omdat alle warmte toch weer door de kieren verdwijnt. Als mijn gastgezin me dit deel van China niet had laten zien, had ik waarschijnlijk nooit geweten dat de zee zo dichtbij was. Er kwamen meerdere keren grote vrachtschepen voorbij gevaren en het water klotste hevig tegen de stenen. Ik vond het ook heel fascinerend om te zien hoe hier mensen krabbetjes komen vangen, soms wel met succes. Dus daar stond ik dan, met mijn camera in de hand, op enkele rotsen aan zee in China. Wie had dat ooit gedacht.

26513582_950765825088944_397118505_o26194621_950762201755973_1341416656_oOok deze avond aten we weer in een restaurant. Ik vond het supergrappig dat dit restaurant de naam Lama draagt en moest spontaan denken aan Mr. Lama bij ons in de familie. Weten Chinezen überhaupt wat het woord lama betekent? De vis die je op deze foto ziet was echt heerlijk. Wel moeilijk om vast te nemen met stokjes, maar zó lekker! Ohja, je ziet vast de melk staan, dat is ook zoiets typisch Chinees. Dag in, dag uit drinken zij melk. Bij het ontbijt, het middageten, het avondeten en zelfs bij de tussendoortjes. Altijd melk. Gelukkig hadden ze al snel door dat wij niets dronken en gaven ze ons een blikje Cola. Dit restaurant lag ook in een supergroot winkelcentrum, een andere dan waar ik al geweest was, dus het verbaasde me enorm toen ik al de kerstversiering zag. Ik dacht al die tijd maar dat ik geen Kerstmis zou kunnen vieren, maar nu blijkt dat ze dat daar dus echt wel kennen. Ik was dan ook heel erg gelukkig toen ik een sneeuwman en een pinguïn zag staan, komaan Chineesjes, wat hebben jullie nog meer in petto voor mij?
De volgende dag moesten we naar school gaan, dus het was al snel tijd om in bed te kruipen. Niet dat ik dat zo erg vond, ik was alweer doodop.

Dag 3: maandag 18 december

26540084_952066404958886_1602683232_oPijnlijk. De wekker gaat hier om 6u en om 6u30 moeten wij op de middelbare school zijn van onze gastzussen. Zo vroeg opstaan ben ik nu ook weer niet gewoon dus alles verliep wel wat moeizamer. Van zodra ik me had aangekleed gingen we weer op zoek naar een ontbijtplekje. Niet dat ik echt mee zocht, want ik kon toch niets verstaan van de menu. Eigenlijk had ik jullie van in het begin moeten waarschuwen voor alle foodfoto’s, maar oké dat is nu ook weer te laat. Dit was mijn ontbijt op maandagochtend. Het was een soort van rijst in water en daarbij een dumpling met vlees. Echt heel vreemd en heel papperig. Ik heb er niet zoveel van gegeten maar het was wel eetbaar. Het is gewoon gek dat het er paars uitzag. Alleen het uitzicht mocht wat beter zijn, oepsie.

26513017_950762258422634_1244342416_oNa het ontbijt gingen we al snel naar de school, daar kwam ik voor het eerst in contact met honderden gedisciplineerde Chinezen die mooi de schoolpoort binnenwandelen. Echt een heel gek zicht. Ik was heel blij toen ik eindelijk wat Belgische gezichten zag in een lokaaltje wat verderop. Daar moest ze mij afzetten en daarna ging mijn zusje naar de les. In China gaan de kinderen van 6u30 tot 16.30u verplicht naar school, de meesten volgen nog extra lessen en hebben dus iedere dag school van 6u30 tot 21u. En wij Belgen klagen dan al met onze zeven uurtjes school, schandalig. Gelukkig mocht mijn gastzusje haar lessen vanaf half vijf missen om wat tijd met mij door te brengen. Niet dat we eigenlijk nog iets deden, want als deze kinderen van school thuiskomen, zitten ze nog de hele avond te studeren.

26510620_950766051755588_1582782370_o26543724_952115791620614_1201237811_o26609772_952127698286090_905471212_oOnze dag begon met een vlaggenceremonie. We werden verwelkomd door honderden Chinezen die allemaal mooi op een rijtje stonden. Echt heel indrukwekkend om te zien, ook het terugwandelen naar de klassen gebeurde heel gestructureerd. Ik stond echt met open mond te kijken toen we al deze kinderen ineens om de hoek zagen staan. Er kwamen militairen voorbij met gehesen vlag en er werden enkele woorden doorheen de microfoon gesproken. Natuurlijk moest meneer Willems ook een speech geven (in het Engels uiteraard, met een tolk naast hem) en overhandigde onze school een bord dat symbool staat voor ons bezoekje. Ook iemand van ons waagde het om een kleine speech te geven, in het Chinees, voor al die chineesjes. Goed zot ja, maar wel heel dapper. Na de ceremonie wilden we nog heel graag een foto met de soldaten, maar de meesten waren al weggelopen. Toch nog twee arme sukkelaars gevonden die wel écht mee op de foto moesten haha.

DSC_0293.JPG26543437_952127668286093_715049035_oNa de ceremonie mochten we ook nog een les wiskunde bijwonen. Dit was ook heel gek om mee te maken, de kinderen moeten hier nog steeds gaan rechtstaan wanneer ze het antwoord weten en ze zitten met zeker 35 leerlingen in één klaslokaal. Bij ons zou het dan al snel een kippenhok worden, maar hier was het muisstil. Bijzonder. Wij begrepen natuurlijk nauwelijks iets van de hele les maar hadden wel al snel door dat het over de stelling van Pythagoras ging… of toch zoiets. De les duurde wel echt super lang dus we waren heel blij toen we eindelijk van de krukjes mochten komen en in ons warm lokaal mochten schuilen.

26510937_952127671619426_957340956_o26236984_950766911755502_1291232205_oWe zaten al snel terug in onze chillroom, het was daar misschien wel lekker warm maar ook wel super saai. We moesten super lang wachten voordat er een show begon waar we ook zelf aan moesten deelnemen, dus konden er niets beter op vinden dan even buiten in het zonnetje te gaan zitten, spelletjes te spelen en een beetje met de leerlingen rond te hangen. We zaten op een middelbare school, maar dat is niet helemaal zoals bij ons. De high school (onder andere mijn leeftijd) zat er namelijk niet bij dus het was wel echt superschattig om al die blije kindjes te zien.

26511010_950766108422249_1827319626_oNatuurlijk waren we wel aan het wachten met een reden, de show. Ook wij moesten daar een liedje brengen, in het Chinees, over België. En raad eens? Madammeke hier moest gewoon even een solo doen in het Chinees?!? Ik heb nog nooit zoveel zenuwen gehad voor een optreden maar al zeker nooit zo zitten lachen op een podium. Echt geweldig hoe al deze kinderen uit de bol gingen toen ik enkele hoge noten raakte. Het moment wat ik ook zeker niet ga vergeten, was toen de directeur (of dat denk ik toch, alleszins een hoge functie) zei dat ik een goede toekomst zou hebben door mijn zingen. Echt gek hoe alles om talenten draait in dit land. Je ziet nu wel deze meisjes in hun showkleren, maar weet waarschijnlijk niet dat het in de zaal even koud was als buiten. Ook wij stonden daar zonder jas, ik zag gewoon de damp voor mijn ogen wegvliegen tijdens het zingen. Natuurlijk had ik ook wel een beetje schrik dat mijn stem door de koude echt heel erg zou trillen maar dat viel gelukkig wel een beetje mee. Ook nog iets grappig: zie ik voor het podium toch niet plots een meisje staan dat ik ken? Mijn gastzusje stond ineens helemaal vanvoor foto’s te maken tijdens het optreden. Heel erg schattig.

26237714_950767471755446_1982822386_oNa de show was het al bijna tijd om naar huis te gaan, we zaten dus nog even allemaal samen binnen en daarna kwamen onze gastgezinnen ons afhalen aan het lokaal. Ik had even schrik dat ik daar nog heel lang zou zitten omdat ik eigenlijk nog niets had afgesproken maar gelukkig stond Wu Meng al snel aan de deur én was ze natuurlijk weer heel blij om me terug te zien. Deze keer aten bij opnieuw bij haar thuis en dat smaakte me wel. Er waren pitavleesje en scampi’s, ik had namelijk één keer gezegd dat ik scampi’s zo super lekker vond en sindsdien kreeg ik iedere maaltijd deze beestjes voorgeschoteld, EN dumplings en aardbeien. Lekker lekker lekker! Na het eten moest mijn zusje nog heel wat leren en ging ik lekker bedje in.

Dag 4: dinsdag 19 december

Ook vandaag startte de school weer om 6u30 en moest ik dus heel erg vroeg opstaan. Het ontbijt bestond uit de overgebleven dumplings van gisteren met een beetje rijst. Daarna vertrokken we weer naar de school, waar Wu Meng mij weer in ons lokaaltje had afgezet en daarna zelf naar de lessen ging. Ook vandaag moesten we heel lang in dit lokaal blijven zitten omdat we nog eens de show van gisteren moesten opvoeren. Deze keer was het wel niet meer voor leerlingen van de school, maar voor belangrijke mensen. Ik geloof zelfs dat de burgemeester er ook zat. Op deze dag kwam ik voor het eerst in aanraking met het Chinees vuurwerk. Blijkbaar steken ze daar het vuurwerk ook af om 10u ’s ochtends en doen ze dit gewoon tussen de huizen, dichtbij de bomen? Ik snap echt niet waarom ze zo een dingen doen, levensgevaarlijk. En dan wij daar maar gewoon onderdoor wandelen zeker… lopen ja! Doodsangsten uitgestaan daar. Blijkbaar steken de Chinezen regelmatig vuurwerk af bij officiële gelegenheden, en dus niet alleen bij Nieuwjaar.

26610839_952137081618485_1864913796_oNa de show was het geen tijd voor lessen maar wél tijd voor uitstapjes. Vandaag bezochten we in de namiddag een textielfabriek. Of eerder: een textielmuseum. Niet dat wij veel begrepen van alle uitleg bij de museumstukken maar we wisten wel dat het over zijde ging. Na het museum belandde we in een grote supermarkt, inclusief fontein. Tijd voor groepsfoto’s dus. Het bezoekje was snel voorbij en nadien reden we weer rustig in ons schommelende busje terug naar de school. Klaar voor de laatste avond met ons gastgezin.

Vandaag wandelde ik samen met mijn gastzusje te voet terug naar huis. Ik vond het zeker geen moeite om even buiten te zijn en het huis was toch niet zo heel ver. Dat is al een ritje “taxi papa” uitgespaard. We moesten wel eventjes langst de markt om daar de sleutel te halen bij haar mama. Ik was er al eerder geweest, maar nooit ’s avonds, op het moment dat iedereen zijn voedingswaren komt uithalen.  Het is ook wel gek om zo terug op de markt te zijn want je moet ook heel erg uitkijken waar je loopt. Zeker als je niet op spartelende visjes wilt stappen of geen hele emmer water over je benen wilt krijgen. Dit was ook de eerste keer in heel mijn leven dat ik een kip met zwarte huid zag. Het was al erg genoeg om al die kippetjes daar te zien liggen maar blijkbaar heb ik dan toch iets nieuw geleerd: er bestaan zwarte kippen.

26237680_950762411755952_961399470_oAls laatste avondmaal kreeg ik deze keer lekkere pizza! Heujjjj! Geen rijst! Pizza! Natuurlijk smaakt de pizza niet hetzelfde als bij ons, maar het had me wel gesmaakt. Deze pizza was volledig voor mijn zusje en ik want de ouders moesten hier helemaal niets van hebben. Blijkbaar vinden zij dat toch niet zo lekker.  Ze moesten zelfs geen klein stukje proeven. Maar ach, meer voor mij he 😉

26540487_950767508422109_1988725511_o

Ik had ook nog helemaal geen foto’s van het hele gezin dus vond het ook wel fijn dat iedereen er bij wou komen én dat iedereen thuis was. Je ziet op de foto de mama en de papa maar ook de oma. Zij ging speciaal nog een ander jasje halen voor op de foto zodat ze er toch wat deftig uitzag, echt heel schattig. In het begin had ik altijd een beetje schrik van de papa, maar dat is uiteindelijk zo een lieve man. En met de oma heb ik nooit echt gesproken, dat kwam vooral door de taalbarrière maar uiteindelijk liet ook zij wel enkele traantjes toen ik die avond al afscheid van hen aan het nemen was. Ze knuffelde me zelfs helemaal plat, echt heel lief. Ondanks dat we niet echt konden communiceren, is de tijd bij mijn gastgezin echt heel goed meegevallen. Zo zie je maar dat schoonheid vanbinnen zit en over rassen en culturen heengaat. Ik at samen met mijn zusje deze avond ook nog enkele pralines die ik voor hen had meegebracht. Vond het echt heel grappig om te zien hoe Wu Meng hier zo van aan het genieten was. Daarna gingen we naar de winkel om een cadeautje voor mij te kopen want dat wou ze echt doen. Ik mocht daar een kettinkje en oorbellen uitkiezen maar ze ging met dat pas de dag erna geven omdat ze nog een ‘cadeau’ moest maken. De dag erna kreeg ik een heel grote zak met allemaal souvenirs in, waaronder een kalligrafie-pen en een handwarmertje in de vorm van een hond (omdat ik het altijd koud heb zei ze). Ik had ook mijn polaroid mee dus besloot om daar ook nog een fotootje mee te maken en dat dan aan haar te geven. Ze was dolgelukkig toen ze doorhad dat ik het aan haar ging geven. Pai li de is het Chinese woordje voor polaroid, of dat denk ik nu toch. Ze was de hele avond wel een beetje sip omdat het de laatste avond was maar gelukkig gaat opbeuren wel gemakkelijk. Deze avond was heel gezellig dus we zaten pas rond 22.30u in bed, gewoon omdat we de volgende dag niet wilden laten komen.

To be continued…

Mijn China-avontuur is natuurlijk veeeeel langer, we zitten zelfs nog niet in de helft van alle verhalen die ik te vertellen heb. Ik heb echter wel besloten om het avontuur in drie delen op te splitsen. Mijn avonturen bij het gastgezin, in Shanghai en dan aan de universiteit. Dit omdat het anders een super lange post is en ik zelf ook niet echt een overzichtje meer heb. Maar niet getreurd, deze berichten komen waarschijnlijk wel dichtbij elkaar online en je kan ook gewoon wachten tot ze alle drie gepubliceerd zijn om ze daarna in één keer door te lezen. Ik hoop alleszins dat jullie dit deeltje al wel wat interessant vonden en toch iets begrijpen van alles wat wij deze dagen gedaan hebben.

Tot schrijvens, zaìjiàn!
Amber
SSFS_Clip_Art_Pack_Laurels_Free (12)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s