Familiar • storybook

13838601_660487900783406_213441966_oVersmolten in verschillende kleuren groen zoek ik op deze zomerdag een plekje onder de bomen. Een plekje waar de zon kleine tintelingen warmte op je huid laat vallen. Geluk, warmte, een kille zomerbries. Een windje door je haren, een blaadje tegen je benen en verschillende beestjes die je hoort (en voelt) kriebelen.  Lees verder

Advertentie

Kroatië • Sunsationeel Istrië met Kazou 2016

13819817_656225411209655_1768366744_nIedere avond glijdt de rode avondzon achter de heuvels, verscholen achter de zee en gevangen in een hand van verwondering. De kleuren mengen zich tot een beeld waar je naar blijft kijken en je ogen willen niets anders meer verkennen. Het waren zo een avonden dat je bleef zitten op dezelfde plek tot de zon helemaal was weggezakt en je naar de verzamelplek moest. Maar overdag stond alles in hevig contrast met de avonden, de dagen vonden een rust in het lichtblauwe van de oceaan en de mengeling van een wolkenloze lucht. Het leven van een avonturier in helder water werd ’s nachts omgevormd tot het leven van een meisje dat kon verdrinken in het avondrood.

Lees verder

Mijn kamer krijgt een magische betovering • moodboard

Al een lange tijd ben ik met dromerige ogen naar verscheidene interieurfoto’s aan het kijken. Dromerig. Want dat is nu eenmaal hoe ik ben en wie ik ben. En die dromerige, magische sfeer moet ook in mijn kamer terecht komen. We spreken dan van cactussen tot lichtjes, tot planten en pastelkleuren. Het enige wat ik een beetje wil is gezelligheid. Mijn kamer moet (nog meer dan nu) mijn plekje worden waar ik me kan opsluiten, mijn plekje waar ik kan dansen en zingen, mijn plekje waar ik kan huilen wanneer ik wil. Mijn plekje voor foto’s en rustmomentjes. Laat het maar gewoon een beetje meer ‘mijn’ plekje worden.  Lees verder

Maastricht • het is vakantie

13517965_645203205645209_257286083_o’s Ochtends beleefde ik het allerlaatste moment van examenstress. Mijn cursus aardrijkskunde lag nog even voor mij uit terwijl ik rustig mijn warme chocolademelk opdronk. Het werd een mooie dag. Ik schoof me om half negen nog eens voor de laatste keer onder het tafeltje van nummer 6, op de allereerste rij. Mijn pen vulde de lege vragen in, mijn kleurpotloden vonden een weg naar de juiste landen op de wereldkaart, mijn hoofd zat al een beetje bij hetgeen wat zou gebeuren om vijf na tien. 

Lees verder