Woont ze nu achter de wolken?

 

Ik daal zachtjes af, mijn hoofd draait mee met de danspassen waarmee ik de trap afstuiter. Mijn lichtroze sokken dempen het geluid dat de houten trap eigenlijk zou moeten maken. De krakende trappen maken nu een geluid van kloppende handen op een doos. Gedempt, verdwaald in de lucht vol met trillingen.
Mijn rechterhand glijdt over de houten leuning, ik ben bijna beneden, maar mijn hoofd zit nog steeds ergens anders. Lees verder