Lost in autumn, unprepared for the frost • storybook

14446337_689836741181855_369739333_o
De koude vind zich een weg doorheen mijn olijfgroene jasje. Onvoorbereid zette ik mijn laarsjes tussen de reeds afgevallen bladeren. Een felle avondzon wierp zijn warme lichtstralen doorheen de boomtoppen en zorgde voor een warme gloed in deze vroege herfstavond. De afgevallen bladeren vormen al een spoor richting de mooiste plekken en ik dans heerlijk mee. Herfst, wat heb ik je gemist.  Lees verder

Salty skin and sandy toes

14202978_677243805774482_2123259251_o
Het prikkelige gevoel van een combinatie van schelpen en zand onder je voeten geeft mij altijd een leuke kriebel. Een stevige wind door je haren en van die kleine golven die toch met een grote kracht op het strand komen dansen zorgen er steeds voor dat ik bijna omver lig. Vreugdesprongetjes en dansjes door de plassen. Een zon die je ziet zakken in de zee en een mooie herinnering aan een mooie dag. Aan zee kan ik echt uitwaaien. Maar de zon die zacht achter een gordijn van warme tinten verdwijnt bezorgd een roestig gevoel in mijn blije hoofd, een gevoel van vergane glorie want de dag heeft besloten om er mee op te houden en plaats te maken voor de schijn van de sterren en de maan. De zon zakt, maar betovert de wereld. 

Lees verder

I’m only human, just a little human • storybook

13978166_665269243638605_605653304_o
Ja, dat ben ik, dat ben ik precies. Gewoon een klein, gelukkig en vredelievend mens in deze wereld. Gewoon een mens. Een tastbaar iets, een gevoelig iets en een echt iets. Ik ben ik. Maar soms denk ik dat dat niet voldoende is. Een meisje met blonde krullen, een lief hart en een brede kijk op de wereld. Maar soms vind ik dat helemaal niet waar. Af en toe spelen er andere roodkleurige gedachten in mijn hoofd. Gedachten met zonsondergangen en dieren maar ook gedachten met verdrinken en doorzwemmen. Ik ben ik. Voor altijd. Lees verder

Sunshine in our pocket • storybook

13838580_659845240847672_1826033225_oDonkere bomen vormen een stevig rechtopstaande muur tegen de buitenwereld, de voorgrond is bezaaid met vleugjes groen. De muren van een andere wereld hebben geen geheimen voor zij die het kunnen zien. Het plaatje klopt. Het is goed zo, het is genoeg zo. Op dit plekje kan ik mijn schilderij tot leven brengen, op dit plekje kunnen de kwasten dansen over het doek waarbij de kleuren tot een geheel versmolten worden. Op dit plekje ben ik alweer gelukkig.  Lees verder